บทที่ 29 17 ความรัก(2)

ผมเป็นคนป่วยที่ต้องการกำลังใจ แต่เธอทำไมไม่เข้าใจผมล่ะ ผมเลือกที่จะปล่อยกอด หยิบยากินแล้วเดินมาที่เตียง ล้มตัวลงนอน คว้าผ้าห่มคลุมโปง เผลอทำตัวไม่น่าดู เผลอไปอ้อนทั้งที่ตั้งแต่รู้จักกันผมทำเลวมาตลอด มีเหรอที่เธอจะสนใจ

แต่เดี๋ยวนะ อาการแบบนี้คือผมงอนใช่ไหม ผมกำลังน้อยใจเบลล์

ฟุบ! เสียงเตียงยุบหลังจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ